Opiekun Dorota Olejnik, korektor Dorota Stolińska, ilustracje świetlica pod opieką Ewy Owsik, skład redakcji : Agata Otto, Ania Bednarek, Natalka Błońska, Olivia Nowicka, Ada Dudek. informatyk Dario

 


Witam Was kochani w jesiennym,
październikowo-listopadowym numerze naszego periodyku

                  Za nami nieco ponad  dwa i pół miesiąca pracy, a tyle się już wydarzyło, że nam - redakcji „<Piątki > na Piątkę” trudno za wszystkim nadążyć. Po pierwsze Święto Zmarłych. Każdego roku bardzo serdecznie zachęcamy Was nie tylko do odwiedzenia cmentarza, ale i do głębszej refleksji. Warto w tym dniu choć na chwilę zatrzymać się przy grobach żołnierzy, którzy niejednokrotnie byli niewiele starsi od Was, gdy przyszło im oddać życie w obronie Ojczyzny. Warto odwiedzić groby żołnierzy radzieckich, którzy na naszej ziemi walczyli z faszystowskim agresorem. Nie można zapominać o mogiłach wielu zasłużonych obywateli naszego miasta: artystów, sportowców, oficerów wojskowych i osób duchownych. Warto przespacerować się alejkami naszego cmentarza, gdyż w pomnikach i inskrypcjach zamknięty jest kawał historii naszej małej ojczyzny. Począwszy od części ewangelickiej, gdzie znajdują się groby przemysłowców, mających ogromny wpływ na rozwój Pabianic, poprzez stary cmentarz, gdzie między innymi znajduje się pomnik ku czci Harcerzy Polskich pomordowanych podczas II wojny światowej, kończąc na nowym, gdzie znajduje się pomnik ku czci żołnierzy AK.
          5 listopada odbyła się cykliczna, miejska impreza, poświęcona między innymi promowaniu idei Małej Ojczyzny. Był to RAJD POŚWIĘCONY PAMIĘCI ZASŁUŻONYCH PABIANICZAN. Tegoroczna, piętnasta już edycja, poświęcona została rodzinie Staszewskich. Nasza szkoła była jednym z trzech organizatorów.  Obszerne sprawozdanie z tej wyjątkowo udanej i lubianej przez pabianiczan imprezy znajdziecie w dziale „ Z życia szkoły”


          7 listopada przedstawicielki redakcji „<Piątka > na Piątkę” wzięły udział w WARSZTATACH DZIENNIKARSKICH zorganizowanych przez Grupę Wydawniczą Polskapresse, wydawcę Dziennika Łódzkiego i Expressu Ilustrowanego. Warsztaty odbyły się w Łodzi w pięknych i bardzo nowoczesnych wnętrzach hotelu Borowiecki. Zapraszam do zapoznania się ze sprawozdaniem, które zamieściliśmy również w dziale „ Z życia szkoły”.
          Kolejne  święto to dzień Odzyskania Niepodległości. My, ludzie urodzeni i wychowani w wolnej Polsce, nigdy nie zrozumiemy, dlaczego 11 listopada jest tak niezwykłym dniem. Mam nadzieję, że ani ja, ani Wy ,ani żadne z następnych pokoleń nigdy nie będzie musiało doświadczyć jarzma niewoli. Doceńmy to pilnie ucząc się historii własnego kraju i narodu, doceńmy to w pięknej i poprawnej mowie polskiej, pielęgnujmy pamięć o przodkach, przyczyniajmy się do rozwoju kultury i tradycji polskiej tak ,aby następne pokolenia mogły czerpać siłę z dorobku przodków.
          14 listopada odwiedził naszą szkołę niezwykły gość. Pani Joanna Krzyżanek, bo o niej tu mowa, jest pisarką, autorką kilkudziesięciu książek dla dzieci ( i nie tylko). Pani Joanna – osoba obdarzona niezwykłą wyobraźnią, ciepłem i charyzmą, przeprowadziła zajęcia dotyczące zasad dobrego wychowania, w oparciu o jedną z najbardziej znanych swoich książek, której bohaterką jest Cecylka Knedelek. Sprawozdanie z imprezy wewnątrz numeru.
         
 25 listopada obchodzimy święto całej naszej szkolnej społeczności - Dzień Patrona, ks. Grzegorza Piramowicza. To kim był, jakie miał poglądy oraz dorobek jaki po sobie zostawił, stawia nas w bardzo wymagającej sytuacji. Mam nadzieję, że wszyscy doskonale wiecie jak ważą rolę odegrał nasz patron w historii Polski.

             Na zakończenie chciałabym życzyć Wam nieustającej pogody ducha, wyłącznie dobrego humoru i do zobaczenia za miesiąc.         

Redaktor opiekun


Wywiad z Panią Jadwigą Urbańską,
emerytowaną  nauczycielką  i wicedyrektorem SP5

 Kasia: Czy urodziła się Pani w Pabianicach ?

P. Jadwiga Urbańska (dalej J. U. ): Nie. Urodziłam się w małej miejscowości, która nazywa się Jadwiżyn i wówczas znajdowała się w województwie bydgoskim (obecne kujawsko – pomorskie). Gdy miałam kilka lat przeprowadziłam się z moją rodziną do Piły i bardzo długo tam mieszkałam – aż do wyjścia za mąż. Gdy wyszłam za mąż przeprowadziłam się do Pabianic i od tej pory mieszkam tutaj.

 P. Dorota:  Małżonek pochodzi z naszego miasta?
J. U.:
Tak. Pochodzi z Pabianic. W Pile odbywał służbę wojskową i tak się poznaliśmy.

 Nadia: Jak wyglądały Pani losy po ukończeniu szkoły podstawowej ?
J. U.:
 Szkołę podstawową ukończyłam w Pile, następnie Liceum Pedagogiczne w Złotowie, po maturze poszłam  do Studium Nauczycielskiego w Poznaniu. Gdy już pracowałam,  ukończyłam studia na wydziale  filologicznym w Łodzi. Były to studia w trybie wieczorowym.

 Weronika: Jak znalazła się Pani w naszej szkole?
J. U.: Pierwsze  lata mojej  kariery zawodowej to praca w Szkole dla Pracujących nr 3.  Nie było to specjalnie uciążliwe zajęcie, starałam się jednak dostać do szkoły „normalnej”  to znaczy, do szkoły dla dzieci, gdyż właśnie z nimi chciałam pracować. W Wydziale Oświaty złożyłam podanie i czekałam na odpowiedź. Dostałam propozycję  z „Piątki” i tak właśnie rozpoczęła się moja dwudziestosześcioletnia przygoda z naszą  szkołą.

 Kasia: Jak wspomina Pani lata pracy w SP5 ?
J. U.:
  Wspominam te lata bardzo dobrze. Wręcz wspaniale.  Pracowali tu doskonali nauczyciele, z którymi  - w większości  miałam bardzo ciepłe i serdeczne kontakty. Panowała w szkole  wręcz rodzinna atmosfera. Wszelkie  uroczystości  takie jak Dzień Nauczyciela, czy wigilia szkolna spędzaliśmy razem.  Wszystkie  lub prawie wszystkie wspomnienia (a jest ich bardzo dużo) mam utrwalone na zdjęciach, które wypełniają kilka opasłych albumów.  Chciałabym  podkreślić, że nie tylko nauczyciele stanowili tutaj tą specyficzną szkolną rodzinę. Zawsze bardzo dobre stosunki mieliśmy z kadrą administracyjną oraz z pracownikami obsługi. Nie do przecenienia była  współpraca z rodzicami, którzy zawsze bardzo chętnie wspomagali   szkołę na wielu płaszczyznach. Często zapraszaliśmy ludzi z zewnątrz. Jednym słowem te wszystkie minione lata wspominam bardzo, bardzo miło i ciepło.

 Nadia: Czy pamięta Pani swoje pierwsze lekcje ? Jak zachowywali się uczniowie ?
J. U.:
 Oj pamiętam  i to bardzo dobrze.  Byłam wtedy bardzo młoda i uczyłam wszystkiego,  nawet muzyki. Na lekcjach śpiewu było okropnie! Byłam  dobrze przygotowana merytorycznie, ale nie miałam doświadczenia. Byłam bardzo młodym nauczycielem i pamiętam, że bałam się. Natomiast  co do zachowania  powiem, że uczniowie jak to uczniowie – jedni zachowywali się lepiej inni gorzej.  Jak bym  miała pokusić się o ogólną ocenę ówczesnej młodzieży, to powiedziałabym , że chyba byli  delikatniejsi, bardziej ważyli słowa i zwracali się z większym szacunkiem , nie tylko do nauczycieli, ale do wszystkich dorosłych.

 Weronika: Czy zauważyła Pani zmiany jakie zaszły w SP5 ? Czy podobają się one Pani?
J. U.: Zmian jest bardzo dużo. Gdy  przyszłam do tej szkoły,  mieściły  się tu dwie placówki oświatowe: SP5 i SP11. Obie  miały wspólną salę gimnastyczną i pomyślcie sobie jak bardzo trudno było ułożyć plan lekcji, tak aby pogodzić wszystkie oczekiwania i wymogi .  Dopiero po jakimś czasie połączono  obie placówki w jedną. Nastąpiło to w roku 1978. Kolejną rzeczą, która  zmieniła się – oczywiście na lepiej , były toalety męskie.  Pamiętam, że kanalizacja była całkiem przeżarta przez rdzę. Woda przelewała się na zewnątrz, co wiązało się z niespecjalnym zapachem, który unosił się w powietrzu.  Korytarze były ciemne i smutne. Powoli, powoli  zaczęto wszystko odnawiać i modernizować  tak, że w tej chwili z wielką przyjemnością wchodzi się tutaj, bo teraz jest to zupełnie inna szkoła. Korytarze są pięknie odnowione, czyściutkie i  zadbane. Poza tym wiele zmian przeszła organizacja budynku. Świetlica znajdowała się w piwnicy, sekretariat  i księgowość na pierwszym piętrze, maleńki pokój nauczyc
ielski w obecnej księgowości , a stołówka w obecnym pokoju nauczycielskim. Zmiany są ogromne. Ogromne! Teraz „Piątka” to nowoczesna szkoła w zabytkowym budynku. Teraz to jest piękna szkoła!

 Kasia: Jak zachowywała się Pani , kiedy była uczennicą ?
J. U.: Tu mnie zaskoczyliście, ale chętnie odpowiem. Byłam grzecznym dzieckiem. Nie sprawiałam kłopotów. Lubiłam się ucz
yć i byłam spokojna. Tylko raz, w trakcie swojej szkolnej kariery poszłam na wagary i to tylko dlatego, że cała klasa poszła i nie wypadało się wyłamywać. Te wagary  będę pamiętać do końca życia. Tak bardzo się bałam, że się wyda.

 Nadia: Jakiego przedmiotu Pani uczyła ?
J. U.: Powinnyście raczej spytać czego nie uczyłam. Uczyłam wszystkiego poza religią, językiem rosyjskim, matematyką i fizyką. Uczyłam języka polskiego, historii, biologii, geografii, chemii. Teraz nauczyciel jest przygot
owany w swojej wąskiej dziedzinie i uczy tylko tego przedmiotu. Biologii uczy biolog, matematyki matematyk, fizyki fizyk i tak dalej. Kiedyś na poziomie szkoły podstawowej nauczyciel był bardziej mobilny i właściwie mógł uczyć prawie każdego przedmiotu. Wystarczyło mieć skończone Kolegium Nauczycielskie aby doskonale funkcjonować na pierwszym etapie nauczania. Poza tym, studia kierunkowe tak naprawdę nie uczą „bycia nauczycielem”. Kolegium Nauczycielskie ma tą przewagę, że kończący je nauczyciel jest doskonałym pedagogiem i wychowawcą.

 Weronika: Co najbardziej się Pani podobało w pracy w SP5 ?
J. U.: Nie potrafię jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie. Właściwie podobało mi się wszystko. Byli dobrzy nauczyciele, miła młodzież i rodzice chętni do współpracy. Nie mieliśmy co prawda dostępu do najnowszych technologii informatycznych  i nowinek technicznych, ale wg mnie było łatwiej. Młodzież była spokojniejsza, nie zajmowała się modnymi gadżetami, za to chętniej czytała książki. Gdy pojawiły się pierwsze komputery osobiste i coraz więcej osób miało dostęp do Internetu, dzieciaki niejednokrotnie próbowały „zagiąć” nauczyciela, który jak wiadomo zawsze był biedny i nie mógł pozwolić sobie na zakup, wtedy  bardzo drogiego sprzętu. Ja wybrnęłam z tej sytuacji tak, że gdy uczniowie pytali mnie o coś czego nie wiedziałam, przyznawałam się wprost, że tego nie wiem, ale obiecywałam, że się dowiem. Zawsze dotrzymywałam słowa. Może dlatego, nigdy nie miałam problemów z dyscypliną i autorytetem wśród wychowanków.

 

 Kasia: Czy gdyby dało się cofnąć czas , zmieniłaby Pani coś w swoim życiu ?
J. U.: Nie. Od wczesnego dzieciństwa wiedziałam, że będę nauczycielem. Nic innego nie wchodziło w rachubę.

 P. Dorota: Kto lub co miało wpływ na pokochanie tego niewątpliwie pięknego, ale i bardzo trudnego zawodu?
J. U.: Nikt ani nic. Nie pochodzę z rodziny o tradycjach nauczycielskich, więc nie można powiedzieć, że to rodzinna przypadłość. Po prostu zawsze chciałam wykonywać ten zawód. Pochodzę z rodziny o tradycjach wojskowych.
Ojciec mój walczył pod wodzą generała Franciszka Kleeberga w ostatniej bitwie kampanii wrześniowej pod Kockiem i tam dostał się do niewoli, a w rodzinie mam dwóch majorów, czterech pułkowników i jednego generała.

 P. Dorota: Uważam, że rola szkoły podstawowej w procesie edukacji  i , a może przede wszystkim  w zakresie wychowania i kształtowania młodego człowieka jest nie do przecenienia.
J. U.: Jak najbardziej.  Pomijam oczywisty fakt, że aby nauczyć się czegokolwiek najpierw należy poznać alfabet i opanować umiejętność  czytania ze zrozumieniem. Postawa moralna nauczyciela, jego konsekwencja, umiejętność pozbycia się uprzedzeń i niechęci, jego sprawiedliwe traktowanie wszystkich podopiecznych, zaangażowanie i wiara w słuszność tego co się robi, to doskonały przykład dla młodego człowieka, który dopiero uczy się jak żyć.

 Nadia: Czy ma Pani jakieś hobby , np.  malowanie ?
J. U.: Lubię kwiaty doniczkowe, mam ich bardzo dużo i wyjątkowo pięknie mi rosną, więc i one pewnie mnie lubią.


Kasia: Prosimy o dokończenie kilku zdań:

Mój ulubiony film to …Seksmisja.

Moja ulubiona potrawa to …wszelkie potrawy z ryb. Umiem je przyrządzać i lubię je jeść.  Mój brat jest wędkarzem, moja bratowa również, więc choć sama nie wędkuję, to całkiem nieźle znam się na rybach.

Mój ulubiony kolor to …różowy. Ubieram się co prawda w ciepłe brązy, ale różowy to zdecydowanie mój ulubiony kolor.

Mój ulubiony kwiat to …konwalie. Lubię je bo są bardzo delikatnie i przepięknie pachną. Zawsze z wielką niecierpliwością czekam na wiosnę, na maj, kiedy to zaczynają kwitnąć i staram się aby towarzyszyły mi wtedy  i w domu w wazonie i na działce.

Moje ulubione zwierzę to …pluszowy łoś w czapce mikołajowej. A tak poważnie, mieszkam w blokach, więc nie mam warunków do hodowania zwierzęcia. Zdaję sobie sprawę, że bloki mieszkalne nie są wymarzonym miejscem dla zwierzaka.

Mój ulubiony program w telewizji to …seriale. Trudno, przyznam się wprost, mimo iż podobno kulturalny człowiek nie powinien oglądać seriali, ja je oglądam regularnie i bardzo lubię.

Najlepiej z pracy w SP5 wspominam …swoją jedną klasę, którą uczyłam przez osiem lat, czyli przez cały okres ich pobytu tutaj. Muszę przyznać, że zżyłam się z nimi bardzo. Znałam doskonale ich, ich rodziny, kłopoty i radości, wiedziałam czego się mogę po nich spodziewać, jakie mają możliwości i ograniczenia. Wspominam tą klasę niezwykle ciepło. Byliśmy jak rodzina. Nawet ich charaktery pisma potrafiłam doskonale rozróżnić! Opowiem Wam taką ciekawostkę. Przez osiem lat zbierałam liściki, które dzieci pisały do siebie na lekcjach. Wiecie o co chodzi, bo pewne rzeczy się nigdy nie zmieniają i wiem ,że liściki po klasach krążą nadal. Otóż zbierałam te karteczki - z każdego roku w osobną kopertę i po zakończeniu ósmej klasy, podczas niezwykle sympatycznego pożegnalnego spotkania wręczyłam moim dzieciakom ich dzieła. Wierzcie mi, śmiechu było co niemiara. To byli wspaniali uczniowie. Z wieloma do dzisiaj mam niezwykle ciepły i sympatyczny kontakt. Jeśli wiedziałabym, że znów będę miała taką klasę mogłabym wrócić do pracy w szkole.

Czas wolny spędzam …zależy kiedy, w jakiej porze roku. Latem i jesienią lubię chodzić do lasu. Zimą czytam, rozwiązuję krzyżówki, surfuje po Internecie. W każdym razie nie nudzę się i czas mam wypełniony.

Podróż życia…mam nadzieje że jeszcze przede mną. Natomiast niedawno byłam w Hiszpanii. Jechaliśmy przez Alpy, Francję, Włochy, Monako. Zwiedzaliśmy Andorę – najwyżej położone państwo na świecie. To była przepiękna podróż. Trafiliśmy na wspaniałą pogodę – w Polsce były wtedy większe upały niż na południu Europy. Liczę na to, że wiele pięknych podróży jeszcze przede mną.

Najbardziej lubię …swój dom.

Moje marzenie to …żeby syn znalazł to czego nie ma, a bardzo chciałby to mieć. Moje marzenia są związane właśnie z nim, ponieważ tak jak każdy rodzic chciałabym, aby moje dziecko było szczęśliwe i dobrze ułożyło sobie życie.

Z prac domowych najbardziej lubię…gotować. Tak, zdecydowanie najbardziej lubię gotować i chyba dobrze mi to wychodzi.

Z prac domowych najbardziej nie lubię…myć okien.

Ulubiona książka z dzieciństwa…”Kubuś Puchatek”

Książka warta polecenia…”Mały Książę”. Bardzo często wracam do tej książki.

Kasia: Czy chciałaby Pani za pośrednictwem ,,<Piątki< na Piątkę” przekazać coś naszym czytelnikom ?
J. U.:
Kochani, żyjemy teraz w ciekawych,  ale bardzo trudnych czasach. W czasach, gdzie kluczową rolę odgrywają łokcie i pięści, gdzie nie tyle intelekt, takt i wiedza stanowią o człowieku, a zawartość jego portfela czy garażu. W czasach gdzie najtrudniej o szczerego, oddanego przyjaciela, który nie zrani, nie skrzywdzi, nie oszuka, nie wyśmieje i takich właśnie przyjaciół chcę Wam życzyć. Przyjaźń to rzecz absolutnie bezcenna. Poza tym, chcę Wam życzyć wyrozumiałych nauczycieli, kochających rodziców i dłuższych wakacji.

P. Dorota: Dziękujemy  za miłą rozmowę J. Życzymy Pani  wspaniałych podróży, spełnienia wszystkich marzeń i wielu miłych inspirujących ludzi na swojej drodze życia. Dziękujemy.


                   Zgodnie z wcześniejszą zapowiedzią, prezentujemy drugą część wywiadu, którego udzielili nam uczestnicy pielgrzymki do Santiago de Compostela w słonecznej Hiszpanii.  Przypominamy, że jedną z uczestniczek była nasza katechetka, p. Paulina Dziubczyk, dzięki której wywiad z „pielgrzymkowiczami” doszedł do skutku.

Zapraszamy.

 Dorota: Ile kNasza grupa w Oviedo, gdzie rozpoczyna się Camino Primitivoilometrów pokonaliście pieszo ?
Paulina: Przeszliśmy Camino Primitivo, to około 310 kilometrów, pięknym, górzystym terenem. Trzeba przyznać, że widoki niejednokrotnie powalały nas z nóg, a każdy kolejny dzień przynosił nowe możliwości zachwytu nad pięknem przyrody.
Adam: Istnieje wiele dróg prowadzących do Santiago. My wybraliśmy – jak już wspomniała Paulina,  „Camino Primitivo”, najstarszy spośród szlaków. Rozpoczyna się on w Oviedo, stolicy Asturii, przy katedrze San Salvador – Najświętszego Zbawiciela, gdzie przechowywana jest chusta z grobu Jezusa.
Kuba:
Jest to najstarsza, ale zdecydowanie nie najdłuższa trasa, którą pokonują pielgrzymi do Grobu św. Jakuba. Niektórzy pielgrzymują wręcz od progu własnego domu. A jak mieszka się na przykład w Niemczech (a takie przypadki też są znane),  przebyte kilometry liczy się już w tysiącach.

 Dorota: Jak wyglądał przeciętny dzień pielgrzyma?
Basia: Pielgrzym wstaje rano, myje się, ubiera, czesze, je śniadanie i wyrusza. Prawdziwe przebudzenie przynosi mu dopiero kawa na pierwszym postoju. Wędruje dopóty, dopóki nie dotrze do schroniska. Pierwsze co robi po zakwaterowaniu, to bierze prysznic, o którym marzył
Pomnik wędrowców pokazujących katedrę w Santiago odkąd zniknął poranny chłód. Po odświeżeniu przychodzi czas na pranie, a po nim można już w zasadzie oddać się słodkiemu lenistwu. Oczywiście po drzemce przygotowuje (lub po prostu zjada) wspólny posiłek, który jest idealną okazją do rozmowy i żartów (czego w sumie nie trzeba dodawać). Jeżeli ma tylko możliwość, uczestniczy we mszy świętej, po której może położyć się spać z poczuciem dobrze spędzonego dnia.
Aneta:
Jak wyglądał przeciętny dzień pielgrzyma? Powiem tak: bardzo różnie. Wiele zależało od dyspozycji psychicznej i kondycji fizycznej w danym dniu. Myślę, w „przeciętnym” dniu pielgrzyma najważniejsze dla mnie były oczywistości, które w szarej codzienności brałam za „zbyt oczywiste”: prysznic, łóżko, i bliskość drugiego człowieka, pomoc od moich towarzyszy podróży w takich momentach, w których się jej nie spodziewałam. Już na zawsze pozostanie we mnie  zdanie, które widniało na  jednej z koszulek, którą można było kupić  w Santiago: „you will never walk alone”. Obym zawsze zauważała tych którzy „maszerują” obok mnie.

Paulina: Staraliśmy się wstawać jeszcze przed wschodem słońca (w Hiszpanii to łatwiejsze niż w Polsce, bo słońce wstaje tak ok. 6.30). Szybko stawaliśmy się przykładnymi pielgrzymami (wygodny strój, odpowiednie obuwie i skarpety, plecak na plecy, kije w dłoń) i wyruszaliśmy z albergue (schronisko dla pielgrzymów). Po kilku kilometrach zatrzymywaliśmy się, jak wspomniała już Basia,  na kawę i wspólną modlitwę. Pyszna hiszpańska kawa pobudzała i regenerowała, a modlitwa jutrznią dodawała nam sił duchowych. I ruszaliśmy w dalszą drogę.  Idąc, ubogacaliśmy się sobą nawzajem, pięknem Hiszpanii oraz rozmową z innymi pielgrzymami, którzy kroczyli przed nami lub za nami. Po dotarciu do kolejnego albergue odpoczywaliśmy, uczestniczyliśmy we Mszy św. (mieliśmy to szczęście, że szedł z nami ksiądz, więc przywilej codziennej Eucharystii był naszym udziałem). Wieczorem kolacja i zasłużony spoczynek.

Słupek - żółta muszelka na niebieskim tle wskazuje drogę do santiago de Compostela


Marcin:
Przeciętny dzień pielgrzyma to średnio 25 kilometrów dziennie (zdarzały się krótsze odcinki, ale tez i dłuższe). Poranna pobudka należała zawsze do tych najtrudniejszych momentów w ciągu całego dnia (przynajmniej dla niektórych :-). Potem pakowanie, zazwyczaj po ciemku, szybkie śniadanie (koniecznie z ciepłą herbatą
), plecaki na plecy kije w dłoń, błogosławieństwo na cały dzień i w drogę. Pierwsza przerwa była zazwyczaj po dojściu do jakiejś miejscowości z barem serwującym kawę i bocadillos (kanapki z serem lub szynką). Po dobudzeniu się kawą i wzmocnieniu kanapką lub ciastkiem mogliśmy spokojnie zacząć poranną modlitwę Kościoła czyli Jutrznię. Potem dalsza wędrówka przeplatana postojami na regenerację sił, aż do miejscowości, gdzie zaplanowaliśmy nocleg. Za 3 lub 5 euro można tam się przespać, wykąpać, coś upichcić. Po dojściu do albergues zajmowaliśmy miejsca, korzystaliśmy  z upragnionej kąpieli i wyruszaliśmy  na poszukiwania sklepu. Po zrobieniu zakupów, zanim zaczęliśmy przygotowanie kolacji uczestniczyliśmy we Mszy świętej, która zawsze była dla nas najważniejszym punktem dnia. Dopiero po niej zabieraliśmy się do gotowania i jedzenia, którego zawsze było za dużoJ. Oczywiście w międzyczasie można było pozwiedzać, przejść się na spacer, porozmawiać z kimś ciekawym (o ile ktoś znał jakiś inny język niż polski) czy przespać się i odsapnąć.
Kuba: Marcin, dodaj że choć średnia trasa do pokonania dziennie to około 25 km, zdarzały się odcinki  17 jak i 45 kilometrowe. A to już jest coś!

 Dorota: Ile ważyły wasze plecaki, które nieśliście cały czas ze sobą?
Paulina: Nie mogę się nie pochwalić, że mój był najlżejszy czyli ważył 8 kg. I noszenie go nie sprawiało mi problemu. Waga plecaka spędzała mi sen z powiek na kilka miesięcy przed wyruszeniem na pielgrzymkę. Obawiałam się, że sobie nie poradzę z noszeniem wszystkich niezbędnych rzeczy, ale okazało się, że pragnienie dojścia do celu jest większe.
Basia: Odpowiem krótko - 11,5 kg, przynajmniej tyle wskazała waga na lotnisku.
Aneta: Mówiąc szczerze – nie pamiętam.
Adam: Plecak na camino to cały dobytek, wszystkie potrzebne rzeczy. Powinien ważyć mniej niż 10 kilo, w końcu trzeba było go przez cały czas nieść. Po powrocie aż trudno się odzwyczaić od tego codziennego ciężaru na plecach.
Marcin:
Myślę, że nasze bagaże nie przekraczały 12 kilogramów. Co ciekawe, w drodze okazało się, że wcale ich ciężar tak nie doskwierał jak to sobie wyobrażaliśmy.
Kuba:
HHHmmmm.  Czasem ważył nawet ponad 15, jeżeli doliczyć do jego wagi kolację i wodę (hi hi)

Paulina Dziubczyk

...ciąg dalszy za miesiąc....


  

 

      W naszej szkole 28 października obchodziliśmy szkolne hallowen. W ten dzień zmieniła się ona  w MonsterSchool.  Mimo, iż  zwyczaj halloween  nie jest jeszcze bardzo popularny  w Polsce, po  korytarzach chodzili różni przebierańcy np. wampiry, czarownice, zombiaki.  Uczniowie z klasy V a postanowili połączyć przyjemne z pożytecznym , czyli ciekawostki na temat halloween przekazywali w poszczególnych klasach w języku angielskim. Zadawali też pytania ( również po angielsku), a  prawidłowe odpowiedzi nagradzali słodkim drobiazgiem. Dzień wcześniej odbyła się również z tej okazji  dyskoteka dla uczniów klas 4-6, na której to przeprowadzono  konkurs na najlepsze przebranie. Kostiumy były naprawdę ciekawe, a wyobraźnia uczestników wprost nieograniczona, ale niestety nie wszyscy mogli wygrać. Już z niecierpliwością czekamy na kolejne takie święto.

A o to dwa  upiorne wierszyki dotyczące halloween

„My jesteśmy straszne zmory,
Bardzo groźne z nas upiory,
Jeśli nie chcesz się nas bać,
musisz nam cukierka dać”.
                      
„Duchy, zjawy i upiory,
Diabły, strzygi, inne zmory,
Dzisiaj ze swych grobów wstają
i do Twoich drzwi pukają,
Jeśli nie chcesz ich się bać,
Musisz im cukierka dać”.

Kasia Vu Phuc kl. 6 b
w oparciu o stronę
http://halloween.friko.net


Punktacja szkoły nr 5 za październik 2011

Klasa

Sucha karma dla szczeniaków

Pkt

Sucha karma dla dorosłych

Pkt

Mięso dla szczeniaków

Pkt

Mięso dla dorosłych

Pkt

 

kg

 

kg

 

kg

 

kg

 

I a

0,300

3

3,000

18

0,900

11

0,000

0

I b

0,000

0

0,500

3

0,000

0

0,000

0

I c

0,000

0

0,500

3

0,000

0

1,240

10

II a

0,000

0

0,500

3

0,000

0

2,895

23

II b

0,000

0

3,000

18

0,415

5

0,830

7

III a

0,000

0

3,000

18

0,000

0

2,950

24

III b

0,500

5

10,250

62

0,815

10

2,915

23

IV a

1,500

15

0,000

0

0,600

7

5,505

44

IV b

3,300

33

9,000

54

3,000

36

5,750

46

V a

0,000

0

1,000

6

0,000

0

0,000

0

V b

0,000

0

4,000

24

0,000

0

3,280

26

VI a

0,000

0

0,000

0

1,550

19

0,000

0

VI b

0,500

5

0,000

0

0,000

0

0,000

0

VI c

1,000

10

7,500

45

3,600

43

3,000

24

Razem

7,100

71

42,250

254

10,880

130,6

28,365

226,9

Różne

Pkt

Koce,kołdry i poduszki

Pkt

Wpłaty

Pkt

Razem punkty

kg

 

szt.

 

   

0,000

0

0

0

0,00

0

32

0,000

0

0

0

0,00

0

3

2,000

8

1

2

4,20

4,2

27

0,045

0

2

4

0,00

0

30

1,300

5

0

0

0,00

0

35

0,000

0

0

0

0,00

0

42

0,000

0

1

2

0,00

0

102

0,000

0

0

0

0,00

0

66

7,450

30

4

8

51,00

51

258

0,000

0

2

4

0

0

10

2,800

11

0

0

0

0

61

0,000

0

0

0

0

0

19

0,000

0

0

0

0

0

5

1,500

6

1

2

0,00

0

130

15,095

60,4

11

22

55,20

55

819,56

 

I miejsce

IV B

II miejsce

VI C

III miejsce

III B


„Dzień dobry”  UCZNIOWIE „5”

           Dzisiaj zajmiemy się sprawą ubioru, a właściwie sprawą prawidłowego dobrania stroju do miejsca i sytuacji.  Na pewno nie raz słyszeliście powiedzenie „ ubrać się stosownie”, co znaczy ubrać się w stylu przyjętym za odpowiedni w określonych miejscach i sytuacjach.  Mówiąc wprost- nikt, kto ma choć trochę wyczucia smaku i stylu nie ubierze się do Teatru Wielkiego w krótkie spodenki i podkoszulkę, a do lasu nie założy garnituru czy sukni balowej ( chyba, że będzie to bal przygotowany na leśnej polanie). Do szkoły powinniśmy ubierać się w ubrania w stonowanych, spokojnych kolorach,  o raczej klasycznym kroju i nie rzucające się zbytnio oczy. Jeśli chcemy zaszaleć  i dać upust swojej wyobraźni, barwne ekstrawaganckie stroje możemy założyć na prywatne spotkania w gronie przyjaciół, kolorowo i wesoło możemy nosić się w wakacje czy w inne dni wolne. Pamiętajcie jednak o tym, aby modowe eksperymenty nie przekraczały cienkiej granicy dobrego smaku oraz o tym, aby Wasze ubrania zawsze pachniały świeżością. Odzież musi być również w dobrym stanie – bez dziur i plam.
         Wracając
do okoliczności – jeśli jesteście zaproszeni na obiad czy kolację, uroczystość typu przyjęcie z okazji komunii czy ślubu, urodziny lub imieniny pamiętajcie o tym, aby ubrać się elegancko, ale na tyle skromnie, by nie przyćmić bohatera wieczoru lub gospodarzy.

         Następnie sprawa biżuterii. Do szkoły raczej nie polecam. Po pierwsze może się zniszczyć lub zgubić, a po drugie może stanowić zagrożenie dla Was lub kolegów. Łatwo zahaczyć długi wiszący kolczyk i rozerwać ucho. Dodatkowo przy wyborze  biżuterii należy kierować się jakością a nie ilością.
         Obuwie – obowiązkowo czyste. Nieważne czy buty są z najnowszej kolekcji czy sprzed dwóch sezonów. Ważne jest, aby wyglądały schludnie i czysto. I tu znowu obowiązuje zasada stosowności. Nie wyobrażam sobie wizyty teatrze lub w filharmonii w trampkach, ani wycieczki po górach w lakierkach lub w pantofelkach na obcasie.

         Fryzura – do szkoły nie polecam żadnych ekscesów. Fryzura prosta, schludna i dostosowana do miejsca, w którym przebywacie. Różowe czuby na szczęście wyszły z mody, ale inne szalone fryzury ( dredy i tym podobne) zostawcie sobie raczej na wakacje. Szkoła to miejsce, gdzie należy okazywać szacunek dla dorobku myśli ludzkiej oraz wyrażać ten szacunek swoim zachowaniem i wyglądem.
         Wbrew pozorom – ubranie niedostosowane do pory roku również świadczy o braku dobrego smaku.  Zgodnie z przysłowiem „ jak cię widzą – tak cię piszą”, brak czapki i szalika, gdy na dworze szaleje śnieżyca daje innym sygnał, że jesteśmy nieodpowiedzialni.
          
Na zakończenie chciałam dodać, że przede wszystkim ubranie w pewien sposób wyraża to jacy jesteśmy, więc nie podążajcie ślepo za modą, PO PROSTU BĄDŹCIE SOBĄ
.

 Do zobaczenia za miesiąc


WARSZTATY PRASOWE    

W poniedziałek 7 listopada odbyły się warsztaty dziennikarskie, organizowane przez Junior Media w hotelu Borowiecki w Łodzi, przy ulicy Kasprzaka. Ja, Agata Otto i nasz redaktor opiekun p. Dorota Olejnik wyruszyłyśmy z Pabianic już o godzinie 8.00. Najpierw pojechałyśmy busem do Łodzi , następnie szłyśmy do przystanku autobusu miejskiego i autobusem numer 65 dojechałyśmy na miejsce.

   Gdy weszłyśmy do środka było już bardzo dużo osób. Atmosfera była przyjemna. Wszyscy ze sobą rozmawiali. Był tam też "szwedzki stół" tzn. różne rodzaje i smaki herbat, kaw i świeżych soków oraz ciasteczka różnego rodzaju. Gdy zaczęły się zajęcia pan Arkadiusz Krystek i Sławomir Sowa opowiadali nam o pracy dziennikarza. O tym jakie pytania można zadawać i jak to robić. Sprawdzianem naszych umiejętności była zorganizowana specjalnie dla nas, uczestników warsztatów, konferencja prasowa z Adamem Kszczotem, lekkoatletą i mistrzem Europy w biegu na 800 metrów. Na rozmowę z nim mieliśmy 20 minut. Później panowie Arkadiusz i Sławomir pokazywali nam jak założyć internetową gazetkę Junior Media. Gdy warsztaty skończyły się , można było zrobić zdjęcie z bohaterem dzisiejszej konferencji prasowej, dostać jego autograf oraz zadać mu jeszcze kilka pytań.

   Powrót do Pabianic zajął nam nieco więcej czasu lecz wcale nam się nie dłużyło. Całą drogę wymieniałyśmy się spostrzeżeniami i uwagami na temat spotkania. Nie muszę oczywiście dodawać, że byłyśmy i wciąż jesteśmy pod wielkim wrażeniem naszego sportowca. Razem z Agatą wymieniałyśmy się emocjami jakie nam towarzyszyły podczas warsztatów. Kiedy pani Dorota powiedziała nam, że mamy napisać wywiad same to bardzo się ucieszyłyśmy , choć wiedziałyśmy, że to będzie trudne zadanie.

   Myślę , że te warsztaty dziennikarskie dużo nas nauczyły . Przybliżyły nam pracę dziennikarzy i uświadomiły , że nie jest to łatwy zawód.

Natalka klasa VI c
    


        XV RAJD PAMIĘCI
ZASŁUŻONYCH PABIANICZAN
pn. „Rodzina Staszewskich”

             Mała Ojczyzna to miejsce na ziemi, które kojarzy  się z rodziną, z grobami przodków, szczęśliwym dzieciństwem, choinką świąteczną, z wigilią i wszystkim tym, co sprawia, że zawsze, obojętnie gdzie rzuci los, wraca się   do niego choćby tylko myślami . Niezwykle istotne więc jest kontynuowanie   tradycji i obyczajów lokalnych, pielęgnowanie pamięci o przodkach i troska o to, aby młode pokolenie nie zapominało o przeszłości, nawet jeśli nie zawsze była wyłącznie szczęśliwa. Takimi przesłankami kierowali się organizatorzy XV RAJDU PAMIĘCI ZASŁUŻONYCH PABIANICZAN, cyklicznej imprezy, każdorazowo poświeconej innemu, sławnemu mieszkańcowi naszego miasta. Współorganizatorami tegorocznego rajdu, poświeconego  pabianickim korzeniom rodziny Staszewskich, byli Pabianicki Oddział PTTK, Towarzystwo Przyjaciół Pabianic oraz Szkoła Podstawowa nr 5, czyli my. Impreza skierowana była do uczniów wszystkich szkół powiatu pabianickiego, do członków PTTK oraz do organizacji działających na terenie miasta. W tym roku udział wzięło osiem  zespołów ze szkół podstawowych (SP1, SP5, SP8, SP9, SP17) dwa zespoły z Gimnazjum Św. Wincentego a Paulo, po jednym z Gimnazjum nr 2 i 3, trzy zespoły reprezentujące szkoły na poziomie ponadgimnazjalnym  ( II LO, Zespół Szkół nr 2 i 3), po jednej  drużynie z Zespołu Szkół nr 5, z Domu Dziecka w Porszewicach, z Warsztatów Terapii Zajęciowej „Bure misie” oraz jeden zespół ze Środowiskowego Domu Samopomocy przy MCPS „Rajdowi Rajdowicze”.

             Rajd rozpoczynał się jednocześnie w trzech miejscach  i obejmował trzy punkty kontrolne. Każda trasa miała mniej więcej 4,5 kilometra. Punkt, na którym uczestnicy sprawdzali swoją wiedzę na temat rodziny Staszewskich znajdował się na boisku SP5, tutaj również otrzymywali „wsparcie energetyczne” w postaci słodkiej bułki i soku. Na kolejnym punkcie kontrolnym, znajdującym się na stadionie PTC, uczestnicy mogli wykazać się sprawnością fizyczną i poczuciem humoru, gdyż zadania sportowe – dziś już prawie zupełnie zapomniane,  okres swojej świetności przeżywały w pierwszej połowie ubiegłego stulecia. Jedną z ciekawszych było tzw. toczenie fajerki. A swoją drogą ciekawa jestem, kto z Was wie, co to jest fajerka? Ostatni punkt kontrolny znajdował się na tzw. Bulwarach. Tam należało wykazać się wiedzą na temat Pabianickiego Oddziału PTTK. Po wysiłku umysłowo- fizycznym na uczestników rajdu czekały już tylko przyjemności: w Muzeum Miasta Pabianic wystawa zdjęć poświęconych rodzinie Staszewskich oraz pokaz filmu dokumentalnego z 1993r. „Tata Kazika” w kinie „Tomi”. Tam też nastąpiło podsumowanie rajdu. Jury po podliczeniu zdobytych przez drużyny punktów wyłoniło zwycięzców w trzech kategoriach. W kategorii szkół podstawowych pierwsze miejsce zdobyła SP17, drugie miejsce SP5, trzecie Zespół Szkół nr 5. W kategorii gimnazjów – szkoła Św. Wincentego a Paulo i w ostatniej kategorii – szkół ponadgimnazjalnych – Zespół Szkół nr 2. Zwycięzcom serdecznie gratulujemy . Na zakończenie głos zabrał komandor rajdu, dyrektor SP5, p. Jerzy Kaczmarek, przewodnicząca Towarzystwa Przyjaciół Pabianic, dyrektor SP1, p. Anna Leśniak oraz Prezes Pabianickiego Oddziału PTTK, p.  Sławomir Szczesio. Komandor uroczyście ogłosił, że, tegoroczny, jubileuszowy  XV RAJD PAMIĘCI ZASŁUŻONYCH PABIANICZAN przeszedł do historii.


            Z relacji uczestników i ich opiekunów jasno wynika, że był udany, a temat rajdu -  „Rodzina Staszewskich” – bardzo interesujący. Milena Nowińska, Ania Smardzewska, Magdalena Bartos, Aneta Borowiak i Daniel Sobczak z Zespołu szkół nr 2 zgodnym chórem przyznali, że wzięli udział w rajdzie, ponieważ zainteresował ich temat przewodni tegorocznej edycji. Daniel słucha muzyki Kazika Staszewskiego, natomiast uważa, że do współczesnej młodzieży twórczość lidera zespołu „Kult” raczej nie przemawia. Ania natomiast stwierdziła, że Kazika słucha jej tata i dzięki temu ona zna jego piosenki. Ania i Daniel potrafili wymienić parę tytułów piosenek i nawet zanucić kilka taktów. Przyjemnym zaskoczeniem było to, że Daniel zna twórczość taty Kazika. Natomiast Karolina Jarmakowska i Paulina Dobrogoszcz z Zespołu Szkół nr 3 kojarzą nazwisko Staszewskich i zespól „Kult” natomiast nie słuchają tego rodzaju muzyki. Interesujące było stwierdzenie Pauliny, która uważa, że tego typu imprezy mają duże znaczenie edukacyjne, że są  naprawdę interesujące i dobrze służą reklamie naszego miasta. Natomiast opiekun grupy z Gimnazjum nr 3, p. Tomasz Madaliński, słucha Kazika, zna jego twórczość oraz dość pobieżnie dyskografię. Pan Tomasz docenia wartość edukacyjną tego typu imprez ponieważ uważa, że większość młodych ludzi dopiero na rajdzie poznała postać Kazika oraz, że dzięki tego typu projektom młodzież może poznać sławnych ludzi, brać z nich przykład i samemu się rozwinąć.   Przykładem tego niech będzie twórczość uczestników rajdu, która powstała jako zadanie dodatkowe.
            Każda  drużyna miała   napisać wiersz dotyczący naszego miasta. Ponieważ wszystkie dzieła były na temat i w interesującej formie, jury postanowiło nagrodzić wszystkie zespoły biorące udział w tej konkurencji i opublikować ich twórczość na łamach naszego periodyku. Poniżej można przeczytać próbki literackie młodych pabianiczan. Na zakończenie muszę dodać, że do sukcesu rajdu niewątpliwie przyczyniła się pogoda, która jak na początek listopada była  absolutnie wyjątkowa. Od samego rana pięknie świeciło słońce, wiał lekki wiaterek i było  naprawdę ciepło. Miejmy nadzieję, że przyszłoroczna edycja rajdu idealnie wpisującego się w ideę promowania małej ojczyzny, będzie równie udana.

Więcej zdjęć z rajdu w naszej szkolnej galerii.

Dorota Olejnik, red. opiekun 5 na 5

  Szkoła Podstawowa nr 1 z Klasami Integracyjnymi  im. Grzegorza Promyka

 Dwóch Kazimierzów
w rodzie Staszewskich było,
pośrodku był Stanisław,
tak to się złożyło.
I chociaż mentorzy rodu
z Pabianic dawno wybyli,
to się naszemu miastu
znacznie przysłużyli.

 Szkoła Podstawowa nr 5 im. Grzegorza Piramowicza (zespól I)

 W Pabianicach fajnie jest,
zamek i Dobrzynka jest,
Trzy korony na niebieskim tle,
nasze miasto kolorowe jest.
Aptek mnóstwo, banków też,
daj nam, Panie Prezydencie,
miejsce zabaw oraz gier.

 Szkoła Podstawowa nr 5 im. Grzegorza Piramowicza (zespól II)

 Nasze miasto, Pabianice,
To wspaniałe okolice.
Jest tu zamek, kino też,
Możesz przyjść tu kiedy chcesz.
Zawsze będę szczycił się,
Bo tu urodziłem się.
Mieszkam tutaj całe życie,
To wspaniałe jest przeżycie,
czuję się tu znakomicie.
KOCHAM MOJE PABIANICE!

 Szkoła Podstawowa nr 8 z Oddziałami Integracyjnymi

 W Pabianicach żyjemy, mieszkamy, uczymy się i pracujemy.
Jesteśmy dumni z naszego miasta,
bo wszyscy Kolbego znają i podziwiają.
Pabianice, Pabianice, kochamy Cię nad życie.
Jesteśmy tutaj od lat,
a św. Maksymilian dał nam przykład,
jak na lepsze zmieniać świat.

 Szkoła Podstawowa nr 9 z Oddziałami Integracyjnymi

 Pabianice, Pabianice, mają piękne kamienice,
piękny kościół, piękny zamek,
wszystko piękne tutaj mamy,
choćby szkoły podstawowe,
choćby „piątka” i „dziewiątka”,
 a PTTK jest wzorowy,
rajdy piesze, rowerowe...
Może cieszyć się turysta,
że na rajdach tych skorzysta.
Pabianice mają tyle zalet,
mogłoby być tylko więcej toalet.

Szkoła Podstawowa nr 14 im. Stanisława Staszica

Pabianice, miasto „bycze”,
cztery domy, trzy ulice,
jeden stadion narodowy,
co się pasą na nim krowy.
Jedna szkoła jest najlepsza,
to „czternastka” nasza wieczna.

  Szkoła Podstawowa nr 17 (zespól I)

 Nasze miasto, chociaż małe,
to ludzie i zabytki przynoszą mu chwałę.
Jednym z nich był Pan Staszewski,
był historykiem i lubił wycieczki.
Chodził, zwiedzał, wypoczywał
i nowe miejsca odkrywał.
Został osobą docenioną,
prezesurą PTTK-u nagrodzoną.
To wszystko, co o ludziach i zabytkach chcecie jeszcze wiedzieć,
możecie w naszym pabianickim Muzeum się dowiedzieć.

  Szkoła Podstawowa nr 17 (zespół II)

 Pabianice, stare miasto nad Dobrzynką,
gdzie dorastam z wesołą minką.
W nich Zamek i kościół Mateusza,
gdy go mijam, jego wiek mnie wzrusza.
Tu się wychowałem i tu dorastałem
i dobry humor zawsze miałem.
Na rajdy chodzić chciałem,
więc się do PTTK zapisałem.
Kazika i „Kultu” często słuchałem
i świetnie przy tym biesiadowałem.

 Zespół Szkół Specjalnych nr 5

 Pabianice, Pabianice...
takim miastem się zachwycę.
Tutaj zawsze słońce świeci,
kiedy na rajd idą dzieci.
Stąd pochodzą ludzie znani,
o czym wszyscy wiecie sami.
I nasz idol – Kazik z Kultu,
Henryk Debich mieszkał też tu.
Tutaj żyje się na luzie, wszyscy mają ładne buzie.

 „Bure Misie”

 Pabianice super miasto, nasze domy i ulice
i rodzina, przyjaciele,
miasto, którym dziś się szczycę.
Tu znalazłem swoje miejsce,
swoje plany i marzenia,
z nim związałem swoją przyszłość,
tutaj spełniam swe pragnienia.
I niech nikt mi nie tłumaczy,
że gdzie indziej świat jest inny,
nie chcę zmieniać tego miasta,
bo najlepszy – dom rodzinny.

 „Rajdowi rajdowicze” (zespół Środowiskowego Domu Samopomocy przy MCPS)

 Jest Warszawa i Gliwice,
A ja kocham Pabianice
Jest tu wiele do zwiedzania
Muzeum do oglądania
Miasto Pabianice
to moje rodzinne okolice,
błękit nieba jest niebieski,
w Pabianicach żył Kazik Staszewski.

 Dom Dziecka w Porszewicach

Oto nasze Pabianice,
słodko wiedzie się tu życie,
rajdy mamy tutaj liczne
i zwiedzamy miejsca śliczne.
Parki, Zamek i kościoły,
pomniki. Lewityn i lisie doły.
Z PTTK wszystko zwiedzamy
i fajne wspomnienia z tych wypraw mamy.
Znaczki, punkty zdobywamy,
na następne chrapkę mamy.

 Gimnazjum Św. Wincentego a Paulo (zespół I)

 Takie miasto, jak to nasze
 w całej Polsce dobrze zna się.
Tu od bulwarów wiatr zawiewał,
gdy dziedzic Staszewskich śpiewał.
Tu Lewitynu fale orzeźwiające, a latem gorące słońce.
Dla tych, co lubią łyk kultury jest Krakowskiej Dwór Kapituły.
Tu stare drzewa i piękne kwiaty, kto na to patrzy ten jest bogaty.
Prawdziwie bogaty, bo tam znajdują się najpiękniejsze światy.
Mądre uczennice i mądrzy uczniowie właśnie taki obraz Pabianic mają w głowie.
Więc i Wy spójrzcie na te piękne ulice i pokochajcie Pabianice.

Gimnazjum Św. Wincentego a Paulo (zespół II)

 Moje miasto Pabianice,
czarno – białe kamienice,
ulic parę na krzyż mamy,
ale także się mijamy.
Tu kościoły też są stare
i „Biedronek” mamy parę.
Zamków mnóstwa tu nie mamy,
ale jeden ukochany.
Kochaj, szanuj okolicę,
to rodzinne Pabianice.

 Gimnazjum nr 2

 Gdy w Pabianicach mieszkasz, przygód masz w bród
i czujesz się, jak Robin Hood.

Gimnazjum nr 3

Pabianice, Pabianice takie piękne
z płatków bzu.
Nie ma tu zbędnego gruzu,
który niszczył by nasz trud.
Małe, piękne i przyjazne
Pabianice nasze są.
Jest tu oddział krajoznawczy,
 w którym mili ludzie są.
Zawsze służą nam pomocą,
maszerują nawet nocą.

 II Liceum Ogólnokształcące

 Jest jedno miasto, miejsce na ziemi,
gdzie zawsze mieszkać będziemy chcieli,
bloki, galerie i kamienice...
Więc nie myśl długo,
głośno to powiedz:
to Pabianice zawróciły Ci w głowie!

 Zespół Szkół nr 2 im. prof. Janusza Groszkowskiego

Pabianice, miasto nasze
przez turystów odwiedzane.
Dużo faktów i historii,
każdy się tym zadowoli.
W Pabianicach nie ma nudy,
idź na rajd, a nie do budy.

 Zespół Szkół nr 3 im. Legionistów Miasta Pabianic

 Pabianice moje miasto,
nie jest w nim wcale tak ciasno.
Tutaj życie miło płynie,
z przyjaciółmi i w rodzinie.
Ludzie są tu sympatyczni,
bardzo mili, nie krytyczni.
My kochamy Pabianice,
za całokształt, za ulicę.


Spotkanie z pisarzem

         14 listopada 2011, w Szkole Podstawowej nr 5 im. G. Piramowicza odbyło się spotkanie z panią Joanną Krzyżanek, bardzo poczytną autorką książek dla dzieci.  Pani Joanna, spotkała się z uczniami z klas od pierwszej do czwartej. Mówiła o książkach, o zbliżających się świętach i o….. dobrych manierach, ponieważ spotkanie z pisarzem to jeden z elementów dorocznego projektu profilaktyczno –edukacyjnego, w tym roku poświęconego prop

agowaniu zasad savoir – vivre.  Pani Joannie towarzyszyła gąska Waleria oraz Cecylka Knedelek – główne bohaterki większości jej utworów. Spotkanie było wzbogacone o prezentację multimedialną, w której zostały wykorzystane ilustracje z książek autorki. Dzieci „chcąc nie chcąc” przeniosły się w wesoły świat stworzony z ciasteczkowych zwierzątek i kwiatów. Po udanym spotkaniu, w trakcie którego uczniowie naszej szkoły podążali ulicami Starego Knedelkowa i gościli w domku przy ulicy Naleśnikowej 5, mogli nabyć książki z autografem p. Joanny Krzyżanek oraz porozmawiać i zrobić wspólne zdjęcie. Nasz wspaniały gość tryskał energią i dobrym humorem, choć aby dotrzeć na czas do Pabianic, wyjechał z Poznania o godzinie 2 w nocy. To jakże barwne spotkanie niezwykle urozmaiciło nasza szkolną codzienność.

Dorota Olejnik


20 listopada 2011
Dzień Pamięci o Ofiarach Wypadków Drogowych

        Dzień pamięci o ofiarach wypadków drogowych obchodzimy po raz szósty. Przypada on na 3 niedzielę listopada i w tym roku obchodziliśmy go 20 listopada. Jest to dzień solidarności z ofiarami wypadków i ich rodzinami, który także stanowi okazję do zwrócenia uwagi kierowców na potrzebę bezpiecznej i ostrożnej jazdy. Według danych statystycznych w Polsce w 2010 roku na drogach zginęło 3 907 osób, a 48 952 zostało rannych. W samochodzie najskuteczniejszym znanym środkiem ratującym ludzkie życie podczas wypadku drogowego są pasy bezpieczeństwa – to najczęściej jedyna szansa na przeżycie.
      Z przeprowadzonych badań wynika, że 50% ofiar śmiertelnych wypadków drogowych mogłoby żyć, gdyby w chwili wypadku miały zapięte pasy.

 „Użyj wyobraźni – bo wypadek to dziwna rzecz. Nigdy go nie ma, dopóki się nie wydarzy”

Janusz Kożlenko


GALERIA - JESIEŃ


                  Dziś zaprosiliśmy do rozmowy p. Beatkę Dyła – Fontańską, z którą spotkaliśmy się w bibliotece – najbardziej przez Nią lubianym miejscu w szkole. Oto co nam powiedziała:


             „Bardzo lubię czytać książki, w związku z tym, gdy byłam w wieku szkolnym bardzo dużo czasu spędzałam w bibliotece (na przerwach). Najczęściej czytałam książki przygodowe. Najbardziej lubię: "Ucho, dynia, 125", "Ucho od śledzia", "Podróż za jeden uśmiech", "Przygody Pana Samochodzika". Jednak zdecydowanie najwspanialsza książką dla mnie  jest "Szatan z siódmej klasy". Kiedy byłam mała czytałam też wiele czasopism np.  "Miś", "Świerszczyk", "Płomyczek", "Płomyk" oraz "Świat Młodych". Teraz, gdy jestem już dorosła interesują mnie reportaże  i  problematyka społeczna. Obecnie moim ulubionym pisarzem jest  Ryszard Kapuściński. Nadal lubię czasopisma.  "Wprost", "Politykę" oraz "Twój Styl" czytam najczęściej. Jako, że niektóre są bardzo drogie, czytam je w Internecie.

Rozmawiali: Karolina i Andrzej z klasy V b